BİR ALLAH KULUNDAN DİNLEDİKLERİM : 12

                                EMANETİ EHLİNE VERMEK…

            Emanetin ehline verilmesi dinimizde çok önemlidir. Makam ve mevkilerin ehline yani liyakatlı olana değil de onu hak etmediği halde amca- dayı marifetiyle yani amiyane deyimle torpille dağıtılması dinimizde şiddetle zemmedilmiştir.

            Bu her şeyden önce emanete hıyanet sayılır. Emanete hıyanet edenin dini olmaz. Ahdine vefa etmeyenin imanı olmaz.  

            Bütün bunlar bilindiği halde ülkemizde maalesef makam ve mevkiler çoğu defa liyakate göre değil “ Siyasi yakınlığa – adamı oluşuna göre “ dağıtılmakta yani argo tabirle torpil işlemektedir. Üstelik bu partiden partiye göre pek değişmemekte, her devirde geçer akçe olmaktadır.

            Halbuki dinimizin olduğu kadar modern idare prensiplerinin de şaşmaz bir kaidesi vardır :

            İşler ehline yani onu bilene verilmeli, makam ve mevkiler yetenek ve liyakate göre dağıtılmalıdır. Aksi halde kaş yapayım derken göz çıkarılacak, ehil olmayan, liyakatten yoksun insanlar işleri berbat edecektir.

            Ecdadımız bu gerçeğin bilincinde olduğu için işi ehline vermeye çok önem vermiştir. Daha sonraları bu giderek gevşese de, mesela Fatih zamanında top dökmek için her şeyden önce ehliyet ve liyakat aranarak bir Hristiyan olan Macar Urban’a verilmiştir.

            Hele hele cahile makam mevki vermek kadar yanlış bir iş yoktur. Çünkü bu cahillere dünyayı bağışlasanız gözü doymaz, başka bir dünya daha ister. Bunları doyurmak mümkün değildir. “ Böylelerinin gözünü ancak bir avuç toprak doyurur.” buyrulmuştur.